urodzony o brzasku

UWAGA ZMIANA

2009-11-23T11:11:00.008+01:00

w związku z zaistniałymi zmianami od dzisiaj blog urodzony-o-brzasku przestaje działać. zapraszam na nowego bloga www.lkoboska.blogspot.com
- żegnaj Ciaputku! - wrzasnął ostatkiem sił Zielony Pies

kompozycja 6918 finał

2009-11-10T12:23:00.002+01:00

kompozycja 6918 poszukiwanie

2009-11-09T13:54:00.002+01:00

kompozycja 6918 początek

2009-11-09T13:50:00.002+01:00

koza

2009-11-05T14:00:00.001+01:00

kompozycja październikowa

2009-11-03T16:22:00.001+01:00

nogi Marry

2009-10-05T14:52:00.003+02:00

scena 1:
rozłożona kanapa

występują:
Johny, lat ponad 4 ale nie więcej niż 5
Marry, lat ponad 28 ale nie więcej niż 30 (tak naprawdę Marry jest mężczyzną)

Wchodzi Johny z żółtą, plastikową miednicą, miską. Kładzie ją na łóżku.
Marry do Johny'ego: Schowaj się pod miską, to powiemy żeby W. cię szukał.
Johny: Dobrze.
Po chwili Johny nie mogąc się w całości schować pod miską mówi do Marry: Nie mogę się cały schować. Nogi mi wystają.
Marry: To nic, tak też jest dobrze.
Johny: Tak, powiemy, że to nogi Marry.

dość uniwersalne zdjęcie

2009-09-24T10:55:00.010+02:00

no i pytam się jej co widzi
a ona, że mostek, rzeczka i jakieś drzewa...
nie pamiętam ale chyba jej to zdjęcie do góry nogami pokazywałem, co właściwie niczego nie zmienia, bo zdjęcie, jak się okazuje, można oglądać tak i tak, no i najwyraźniej można zobaczyć też drzewa.

2009-09-23T18:21:00.001+02:00

gilotyna z czechosłowacji

2009-09-20T13:07:00.003+02:00

w zakładzie pracy używam takiej gilotyny do cięcia wszelkich części Materii. Materię podkłada się pod ostrze. unieruchamia. następnie naciska się jednocześnie dwa zielone guziki. maszyna sapie, rzęzi i w efekcie tnie, to co się jej podłoży. taka to maszyna.

kompozycja z zielenią

2009-09-13T09:45:00.003+02:00

ustka namiętności

2009-08-25T10:46:00.005+02:00

Jakiś czas temu byłem w Ustce, stąd też tytuł. Jeżeli chodzi o namiętność, bo nasuwa się to pytanie samoczynnie, to nie było tam żadnej namiętności, ani mniejszej, ani większej, po prostu nie było. W ogóle. To znaczy, mówię o sobie.

W Ustce mieszka mój sąsiad z piętra - Isz. Pamiętam z dzieciństwa jak razem się bawiliśmy. Pewnego razu Isz wystawił głowę przez szpary między metalowymi prętami w balkonie. Wystawił i nie mógł z powrotem wyjąć głowy. Tkwił tak przez pewien czas z głową wystawioną na zewnątrz, patrząc w dół z siedemnastego piętra i kwicząc coś w rozpaczy. Na pomoc przybyły nasze matki rozginając pręty balkonu i uwalniając Isza.

Isz wyprowadził się z Warszawy niedawno, w poszukiwaniu spokoju. Wygląda na to, że znalazł ten spokój. Żyje ze swoją konkubiną - Ner. Mógł bym powiedzieć, że żyje ze swoją dziewczyną, byłoby ładniej ale w pewnym wieku wolny związek, nawet w spokojnej Ustce staje się konkubinatem. Tak czy inaczej urocza z nich para. Myślę że dobrali się dobrze. Tak więc odwiedziłem ich i cześć.

Nad morzem poza ogólnym wrażeniem niedosytu i uczuciem braku czegoś bliżej nieokreslonego zostawiłem mój stary śpiwór, który kupiłem 10 lat temu w Ikei i mój stary telefon firmy Sagem. Zostawiłem, znaczy wyrzuciłem na tamtejszy śmietnik. Dwa problemy z głowy.

Wróciłem do Warszawy.

San Francisco

2009-08-12T13:45:00.007+02:00

generał W. Hoover

2009-08-11T10:30:00.008+02:00

Historii odkurzacza jest wiele. Ale tak na prawdę nie wiele osób wie, że te pierwsze odkurzacze, tuż przed wprowadzeniem do masowej produkcji, były bez kółek. Dzięki temu nie rysowały podłóg. Unosiły się tuż nad powierzchnią ziemi dzięki strumieniowi powietrza wypuszczanego od spodu. Rozwiązanie to przeniósł z wojskowych poduszkowców australijski generał William Hoover. W ten sposób od jego nazwiska przyjęła się nazwa odkurzacza.

Teraz dla upamiętnienia wynalazku generała, w Warszawie przy Krakowskim Przedmieściu powstał skwer Hoovera.

kompozycja z drewnem

2009-08-06T14:09:00.003+02:00

Niedawno znalazłem kolejną kompozycję, tym razem zaklasyfikowałbym ją do kompozycji wewnątrz-miejskich ze względu na fakt, że w tym miejscu nie pada deszcz.

właściwie mural

2009-08-04T15:48:00.014+02:00

Parę tygodni temu przechodziłem obok właściwie zwykłego muru. Moją uwagę przyciągnęła na pierwszy rzut oka niedbała kompozycja. na załamującym się szarym betonowym murze, białe maźnięcie farbą, na tym napis '360' i pod spodem subtelny ciepło pomarańczowy akcent nadający całości wrażenie pewnej przypadkowości. Akcent ten jednak nie jest przypadkowy, ewidentnie nawiązuje do podłużnego wgniecenia umieszczonego między załamaniem muru a napisem. Być może kompozycja była dziełem wielu artystów jednak stanowi obraz spójnej myśli konceptualnej.

w poszukiwaniu świadomości 3

2009-08-03T15:36:00.002+02:00

w poszukiwaniu Kat, cz. 2

2009-08-02T23:35:00.004+02:00

w poszukiwaniu Kat, cz. 1

2009-08-02T17:16:00.009+02:00

niedziela na placu zbawiciela

2009-06-01T20:39:00.004+02:00

w poszukiwaniu świadomości 2

2009-05-30T11:47:00.004+02:00

w poszukiwaniu świadomości

2009-05-30T11:40:00.008+02:00

łowcy wspomnień

2009-05-24T19:56:00.005+02:00

wspomnienia żyją poza czasem
wspomnienia doskonale się ogląda leżąc na ciepłym piasku
wtedy płyną swobodnie te najpiękniejsze
a jeżeli bolą patrzę im w twarz i się śmieję
bo są ulotne jak twój pocałunek

Kapitan Kitty Knutsen

Kamil Micznik

2009-05-11T20:48:00.004+02:00

Trzy jedzące, Berlin, kwiecień 2009

2009-05-01T12:52:00.011+02:00

Berlin jest miastem, w którym podobnie jak w innych większych europejskich stolicach mieszają się różne kultury, różne narodowości, różni ludzie. W odróżnieniu od innych stolic dzieje się to w sposób bardzo uporządkowany. Wszystko ma swoje miejsce. To taka niemiecka mieszanka, właściwie z góry zaplanowana i włożona w ramy mieszanki. Nie ma tu miejsca na przypadek i jakiekolwiek spontaniczne działanie. Niemcy to kraj, w którym sprzedają nawet pomieszaną od razu Colę z Fantą. Nazwali to Spezi. Gotowa mieszanka, w odpowiednich proporcjach. Ludowa mieszanka. Volks Spezi.

rolerkoster

2009-04-26T20:38:00.004+02:00

tekst: Lucjusz Koboska
reżyser: Kaja Błachowicz
operator: Arkadiusz Stani
główna aktorka: Iwona Kowalska

saska kępa

2009-04-26T19:59:00.014+02:00

podróżując po Warszawie natrafiłem na taką konstrukcję
strawione w części tworzywo sztuczne
i osmalony jakby słup
z czegoś niepalnego
niebo zamykało kompozycję

ja Ananas

2009-03-08T19:15:00.006+01:00

Miałem sen!
Śniło mi się, że byłem jak dojrzały ananas. Trudno stwierdzić czy to dobrze czy źle. Dojrzały ananas jest dobry, taki właśnie akurat do jedzenia, gotowy do konsumpcji. Więc to dobrze. Z tym, że dojrzałego ananasa można poznać po tym, że łatwo się wyciąga jego wąsy, te liście z góry. A ja chwytałem za moje własne wąsy i kępkami mi wyłaziły. Więc to raczej niedobrze. Jak by nie było, to tylko sen. A zresztą, czy wszystko od razu trzeba oceniać w kategorii dobre-złe?

zjeżdżalnia chyba na księżyc

2009-03-07T18:12:00.000+01:00

kółka kąpielowe

2009-03-07T18:10:00.001+01:00

ślub mojego ojca - Wojtka

2009-03-05T18:30:00.004+01:00

Kazimierz Dolny, ten nad Wisłą, wrzesień 2008

róż paryski

2009-03-01T13:17:00.003+01:00

Róż na szarej ścianie w tunelach paryskiego metra pojawił się po drodze na wystawę Giorgia de Chirico rozpoczętej w lutym tego roku w Musée d'Art moderne de la Ville de Paris.

zima

2009-02-27T22:00:00.004+01:00

Z dzieciństwa pozostają urywki wspomnień.
Ich poszarpane kawałki łopoczą na wietrze.
Powracają zapachy, smaki, dźwięki.
Powraca czas, którego nie ma.
Wspomnienia pulsują.
Są jak pogubione linki.
Prowadzą do nieistniejących już miejsc.

ludzie

2009-02-02T21:41:00.013+01:00

Ludzie się gromadzą. Lubią mówić. Potem łączą się w pary. W efekcie rozmnażają się. Powstają nowi ludzie. Może nie inni ale nowi. Ludzie są tacy sami. Gromadzą się. Mówią. Łączą się. Rozmnażają.

Ludzie łącząc się zakładają rodziny. Rodzina to nie urodziny, że dziś jest, a jutro jej nie ma. Rodzina dziś jest i jutro też będzie. Rodzina to całość. Na tym ma polegać jej siła.

Szum z Suszą

2009-01-31T09:22:00.001+01:00

Obudziła mnie ogromna Susza w ustach. Do Suszy Szum się dołożył w głowie. Zostałem przez nich wygnany do sklepu. Co za para. Susza chciała wodę, a Szum sam nie wiedział czego chce. Postanowiłem więc sprawdzić czy już otworzyli pobliską piekarnię. Minęła szósta. W piekarni kupiłem Szumowi chałkę, bułeczki i kefir, a Suszy wodę. Wszyscy byli zadowoleni. Ja też, bo wreszcie zostałem sam, bez Suszy i Szumu. Sobota zapowiadała się spokojnie.

śmierć przez zaczytanie

2009-01-21T18:59:00.001+01:00

Pracy dzień drugi. Podczas zagłębiania się w rozmaite materiały na temat digitalizacji, natknąłem się na coś strasznego. Aż ciarki mnie przeszły i ogarnął smutek. W jednym z rocznych raportów była informacja o 61 pozycjach (książek) zakwalifikowanych przez Komisję jako zaczytane. Zaczytane! Biedne książki, były tak czytane, że aż je zaczytano. To jakiś książkowy wyzysk. Prostytucja. Serce się ściska na myśl o tym procederze. Czego to ludzie z książką nie zrobią.

ja Introligator

2009-01-19T18:53:00.002+01:00

Pierwszy dzień w pracy to tak jak pierwszy sen w nowym miejscu. A może nie do końca. W każdym razie dzisiaj byłem w pracy pierwszy dzień. Tym razem dla urozmaicenia wystąpiłem w roli Introligatora. Byłem już Kelnerem, Lektorem Włoskiego, Grafikiem, Przedstawicielem Handlowym, a nawet Key Account Managerem, więc przyszła pora na kolejną zmianę. Introligator brzmi dumnie. W prawdzie zostałem przydzielony do działu digitalizacji, co brzmi jeszcze dumniej, a z pracami introligatorskimi nie ma właściwie wiele wspólnego. To wszystko znaczy tyle, że będę robił różne rzeczy, począwszy od digitalizacji zbiorów (głównie cymeliów) czyli zapisywania ich w postaci elektronicznej za pomocą skanera, po drobne prace introligatorskie. Jednym słowem będzie zabawa.

zapomnienie

2009-01-18T10:27:00.000+01:00

między samotnością a śmiercią
pamięć ginie

śmierć

2009-01-17T20:18:00.000+01:00

od samotności do śmierci krótka droga

samotność

2009-01-17T19:41:00.001+01:00

samotność fotela
wyrzuconego na mróz
w nocy po kryjomu
jest głucha

Kobieta w czerwonym kapeluszu, Paryż 2009

2009-01-16T16:51:00.002+01:00

Przez paryskie metro codziennie przewija się tłum ludzi. Większość pędzi „z” albo „do”. Kobietę w czerwonym kapeluszu spotkałem przy stacji Saint Lazare. Stała. Była zamyślona. Czekała na coś? Nie wiem. Obserwowałem ją przez jakieś 15 minut zanim podszedłem. Zapytałem o drogę do Marais. Po krótkiej rozmowie okazało się, że jest z pochodzenia Polką. Obecnie pracuje w cyrku. Wykonuje akrobacje na trapezie. Pozwoliła się sfotografować, po czym zeszła do metra.

początek roku

2009-01-09T22:09:00.000+01:00

- Odbijamy się jak piłki spuszczone z nieba. Za każdym razem wzbijamy się coraz niżej i niżej, aż wreszcie zamieramy w bezruchu. Mocno zdziwieni: Przecież zrzucono nas z nieba!?
Tak właśnie, zrzucono. Nie ważne skąd. Potem może potoczymy się do rynsztoka, gdzie zostaniemy odnalezieni przez dziecko i wrzuceni do jego innych ulicznych skarbów, takich jak zużyte zapalniczki, kolczyki nie do pary, klucze nie wiadomo do czego...
- Tak, początek roku jest zawsze trudny. Trochę jak urodziny. Ale, co to są urodziny? Dziś są jutro ich nie ma.

Szarytka

2009-01-07T12:48:00.001+01:00

Siostry Szarytki zajmują na warszawskim Powiślu piękny kawał ziemi. Hodują tam warzywa i owoce. Podobno codziennie przy bramie od strony ulicy Tamki wydają około stu posiłków dla potrzebujących.
Tej Szarytce właśnie przypomniało się, że w celi zostawiła włączone żelazko.

158, fotografia i kobiety

2008-12-18T23:37:00.006+01:00

Stoję na przystanku autobusowym. Czekam. Bo właściwie na przystanku raczej się czeka. Więc czekam na autobus. Konkretny - 158. Tylko on stąd jedzie do mnie domu, nawet bezpośrednio. Zatrzymuje się tu jeszcze wiele innych linii, bo to ruchliwy przystanek. Czekam, czekam i się niechcący zamyśliłem. Myślałem o obiektywie, który niedawno kupiłem, o aparacie, o fotografii, o różnych ludziach którzy są z tym związani. Myślałem wreszcie o kobietach, które z fotografią nie są związane, a właściwie mogłyby być w taki czy inny sposób i takie tam. Patrzę podjechał autobus. Otworzyły się drzwi. Wsiadłem. Jadę. Jadę... Dziwne wydało mi się światło w tym autobusie. Nigdy takiego światła nie widziałem w 158. Jakieś przeraźliwie jasne i zimne. Patrzę na ludzi, też jacyś dziwni, jakby nie ze 158. No i faktycznie, okazało się, że wsiadłem w 507. Wysiadłem więc na najbliższym przystanku i czekam na 158. Czekając, znowu się zamyśliłem. Znowu myślałem o obiektywie, fotografii, o znajomych związanych z tym tematem. Wreszcie znowu o kobietach, które z fotografią nie są związane i właściwie nie muszą być. W pewnym momencie odwróciłem się w prawo, nie wiem właściwie dlaczego i patrzę na autobus, który właśnie odjechał. Patrzę i widzę. 158, na który już czekałem wcześniej na poprzednim przystanku. Sam nie wiem co mnie bardziej pochłonęło, ta fotografia czy te kobiety, które z fotografią wcale nie są związane.

sen?

2008-08-08T14:20:00.006+02:00

Miałem chyba sen.
Siedzę w poczekalni. Jakby szpital. Razem ze mną czeka jeszcze około dziesięciu osób. Korytarz wąski. Ściany żółte, tak że każdy oczekujący siłą rzeczy wygląda jak by był chory na żółtaczkę. Czekam. Zaczyna się wyczytywanie. Pada na mnie. Dostaję kartę informacyjną. Nie jestem w stanie odczytać tego co jest napisane. Inni czytają. Pojawia się kobieta w białym kitlu. Wszyscy na komendę zbierają się w jednym pokoju. Kobieta w kitlu mówi. Zaraz pojawia się też pan inspektor. On poda kapsułki w pokoju obok. Zaczęło się. Pan inspektor zaczyna wyczytywać. Nadchodzi moja kolej. Wchodzę. Pełno ołowianych kostek poukładanych w stosiki lub murki.
- Proszę wsadzić rurkę do pojemnika. Przechylić. Łyknąć i popić.
Otwiera pojemnik. stawia go przede mną. Po czym od razu oddala się robiąc obrót. Patrzy. Czeka w pół postawie. Jest taki jakby trzy czwarte. Zaglądam do pojemnika. W środku purpurowa kapsułka łypie na mnie. Inspektor czeka. Biorę wdech. Wydech. Przechylam. Kapsułka przez rurkę wpada od razu głęboko do gardła. Łykam. Popijam.
- Dziękuję bardzo - uśmiecham się niewyraźnie do inspektora. Wychodzę.

fatum

2008-07-07T21:33:00.003+02:00

chaos hałas sss ss sssssss ssss sssssssss
obudziłem się nad morzem
na piasku
głaskany ciepłym wiatrem
sssssss ssss sssssssssss ssss
zamknąłem oczy

Fasola jest już szósty miesiąc poza domem
zmienia tylko szpitale i ośrodki
końca nie widać
wcale się nie polepsza

całkiem jak u Lucynki
jak się zaczęło
było tylko gorzej
niby już gorzej nie mogło być
a było

najwyraźniej to siostrzana tendencja
żeby nie użyć słowa rodzinna
co by siłą rzeczy musiało objąć i mnie

fatum (C. K. Norwid)

"Jak dziki źwierz przyszło Nieszczęście do człowieka
I zatopiło weń fatalne oczy...
- Czeka - -
Czy człowiek zboczy?"

Cyprian Kamil syn Jana i Ludwiki
wiedział coś o tym

Rybniki

2008-05-25T13:04:00.003+02:00

w klawiaturze
między klawiszami guzikami
płatek
owsiany się pojawił

przypomniało mi się jak Bongos powiedział:
- słuchajcie, zróbmy coś naprawdę męskiego.
- ... - cisza, oczekiwanie, cóż może być naprawdę męskie, co można by było zrobić w środku nocy, na jakimś zadupiu, 20 kilometrów pod Białymstokiem.
milczeliśmy, czekając w obawie, że nie możemy odgadnąć naprawdę męskiej rzeczy, którą powinniśmy zrobić, a którą Bongos w swojej naprawdę męskiej głowie już wymyślił.
- spalmy gumę - zakomunikował triumfalnie, z uśmiechem i podekscytowaniem Bongos. Przetrzymał nas w napięciu i w niepewności naszej męskości tylko po to by zaproponować spalenie gumy. ale jakiej gumy?! o co mu chodziło?! cholera! nie dość, że nie udało mi się wpaść na tak męską rzecz, którą moglibyśmy zrobić to na dodatek, jak się okazało co to za rzecz, to nie rozumiałem co za tym się kryje. że co?! mielibyśmy wrzucić jakąś oponę do ogniska i patrzeć jak się pali?! to miała być naprawdę męska rzecz?!
- wezmę mój motocykl i na drodze spalimy gumę - przedstawił plan działania Bongos.
aha. stało się wreszcie jasne. chodziło o warkot motocykla, swąd palonej gumy i czarny ślad na szarym asfalcie. cóż, najwyraźniej okazaliśmy się za mało męscy i w związku z brakiem aprobaty z naszej strony Bongos ze smutkiem musiał tym razem odejść od tego pomysłu.

skleroza

2008-02-23T16:43:00.000+01:00

kupiłem magnez. tak na lepsze samopoczucie. na lepszą pamięć może. bo znowu pomyliłem Lechonia z Leśmianem. nie wspomnę o Różyckim i Różewiczu, których też pomyliłem. w inny sposób w prawdzie ale pomyliłem.

pamiętam jak się nazywam. ale ciągle nie wiem kim jestem. może się kiedyś pomylę, zapomnę jak się nazywam i dowiem się kim jestem. choć raz byłby pożytek ze sklerozy.

kompozycja słowna "dż"

2008-02-23T08:42:00.006+01:00

kolejne słowo składam w kompozycję. łączę wybieram spajam.
spojony słowami, ich znaczeniem i ciałem patrzę jak mijam.

dżordż dżefrej

dwa dż

dżdż
dżdżownice wypełzły
bo mokro
dżdż przecież
szpak liść
strzał ścierwo

kompozycja słowna "miłość"

2008-02-21T00:57:00.001+01:00

midas, miecznik, migon
miłość
znowu
Kochanowski siadał pod lipą
Newton pod jabłonią
a Król Olch
a Królewna Śnieżka
a Królik

miłość
mówią, że jest ślepa
si vis amari, ama
tak też mawiali

a Platon
a Heloiza
Dante opowiadał o miłości,
która porusza słońce i inne gwiazdy
a Kopernik
przecież wstrzymał słońce i ruszył ziemię
coś tu nie gra
no tak
Kopernik była przecież kobietą

jakby co?

2008-01-18T16:47:00.000+01:00

Praca

Biuro

Pokój

usłyszałem lekkie jakby pukanie do drzwi, jakby kołatanie. właściwie brzmiało to nawet nie jak kołatanie, a raczej jak telepanie kołowrotka z foliowymi paseczkami uderzającymi o drzwi. bardziej rytmiczny szum.

wszedł jakiś człowiek.

- bzzz bzz bzzz bzz bzzz - kiwając się, jakby odmawiał mantrę, wybzyczał swoją kwestię. zakończył ją słowami:

- ... tonery zużyte

- nie, nie mamy - odpowiedziałem.

podziękował, zamkną drzwi i poszedł.

Pokój

Biuro

Praca

kompozycja słowna "hrr"

2008-01-18T16:40:00.000+01:00

wchodzę do autobusu
z szumu porannego przystanka
a tu
bla bla bla
bla bla
nic nowego
już F. I. S. Z. to zauważył
bla bla bla
jednemu facetowi drugi się nie spodobał
i bla bla bla
a ja z boku
F. E. L. I. K. S.
dzielnica grochów
moje miasto W W A
a co z "joł"

jaki będzie poetycki odpowiednik
myślę że "hrr" dla podkreślenia ruchliwości
końcówki języka
zatem
tu F. E. L. I. K. S.
dzielnica grochów
miasto W W A
"hrr" poeto
to warszawska poezja
warszawskie słowo jest
"hrr"

wtorek

2008-01-01T16:46:00.000+01:00

na Wiśle kra się pojawiła. jadę na Żoliborz.

wszedłem w nowy rok, tak normalnie. jak co roku właściwie. tylko, że tym razem było miło. czilałt. była Vanessa, Lupo, Fiona i inni. w sumie zestaw z zeszłego roku. Vanessa zakochana po uszy, aż czasami ciężko się z nią rozmawia. Lupo szuka swojej miłości. Fiona jest wilczycą. trochę ją uśpiło pod koniec.

rano, koło południa wstałem. za oknem było szaro. czas mijał zimno. z Vanessą zjedliśmy na śniadanie grzybową z łazankami. zapaliliśmy. wszystko układało się w całość. pytania przestały być ważne, a co za tym idzie i odpowiedzi. nie ma odpowiedzi czyli nie było pytań. jest spokój, milczenie, samotność. ja czułem lekki szum niepokoju, oscylujący gdzieś w środku, we mnie. Vanessy właściwie nie było. właśnie rozpływała się w swojej miłości.

tym razem nietrzeźwa lekkość bytu zastała mnie we wtorek, niedzielny wtorek.

- a chochelka? - zapytała Vanessa przed nalaniem grzybowej.

znowu ogarnęła mnie myśl, że jestem psem. bez budy, bez pana. kundlem błąkającym się po chodnikach Warszawy w poszukiwaniu straconego tropu. Lessi wróć? ale do kąd? a poza tym Lessi nie była kundlem. Fiona temu psu, którym się czuję, nadała odrobinę szlachetności, nazywając mnie kiedyś lisem.

w autobusie myślałem o tym jak głęboko mogą się zatopić w milczeniu swoich spojrzeń ludzie zakochani. myślałem o Dalili. wyciągnąłem z kieszeni podręczny kompas. północ była za moimi plecami.

meandry pustki

2007-12-29T11:45:00.000+01:00

Drogi Czytelniku, jeszcze Droższa Czytelniczko. przepraszam pardon, znaczy pardą. być może nic tu się nie dzieje na mym blogu ostatnio ale co zrobić. Wena nie przychodzi tak ot, na zawołanie, to nie pies i na pewno nie pluszowy miś, na dodatek ten ostatni wydaje się jakiś oklepany i nadużyty, stary może. Wena jest albo jej nie ma. oczywiście można próbować ją wyćwiczyć, wytrenować, żeby była kiedy chcemy. chyba jest to możliwe. a może to jest właśnie geniusz, że Wena jest cały czas i nie trzeba jej wołać, ani na nią czekać? ale w pozostałych przypadkach z Weną jest trochę tak jak z Ogniem. byłem teraz u Franciszka, mojego ojca chrzestnego. zeszliśmy na dół, żeby dołożyć do pieca. patrzyłem w Ogień jak się pali w piecu, to jest w kominku, dla ścisłości. trochę wyglądał jak w zoo, ten Ogień w piecu, w kominku, w zoo. biedak nie mógł sobie pobrykać, w tej klatce. był jak dziki zwierz, uwięziony, okiełznany w pewnym sensie. trochę smutno mi się zrobiło na ten widok, ale Ogień nie ma swojej woli, więc nic nie chce. czyli nie chce, żeby go wypuścić. musi mu być w takim razie dobrze skoro nic nie chce. ale żeby się palił, trzeba go karmić. im więcej chcemy ciepła, tym trzeba więcej dołożyć do pieca (zasada prosta i całkiem uniwersalna). potem Ogień staje się żarłoczniejszy. chce więcej i więcej, szybciej i szybciej, a wtedy robi się naprawdę gorąco. można sobie podeszwę stopić jak się ma ją za blisko Ognia, ale podeszwa nie serce, można ją wymienić. z resztą kto w dzisiejszych czasach wystawia serce na stopienie. serce to przecież nie żółty ser na paróweczce po kanadyjsku. ale po co komu serce bez Ognia? brzmi to jak zapalniczka bez gazu, może trochę jak kiełbasa bez musztardy (o keczapie i parówkach nic nie będę mówił). czym przecież jest czarne bez białego? czarne jest czarnym, a białe białym. chociaż wiadomo, można z tym polemizować, ale załóżmy, że jednak białe jest białym, a czarne czarnym. jedno uzupełnia drugie. czarne bez białego nie ma sensu. bez siebie nie są już kontrastem. czarne przestaje stać na białym, jak to bywa na przykład w prasie. to jaka by była klawiatura pianina? cała czarna albo cała biała? to raczej jakiś wybryk, fanaberia. i jeszcze co z zebrą? była by zwykłym koniem? białym albo czarnym? chociaż pianino i zebra to raczej zły przykład. a czarny kot biały kot? jaki to by miało sens gdyby czarne się wyzwoliło od białego lub na odwrót? - otóż żaden – podpowiem. czarne bez białego nie ma sensu, ani białe bez czarnego.
przeciwieństwa można mnożyć. białe bez czarnego. początek bez końca, a może koniec bez początku. alfa bez omegi. mężczyzna bez kobiety. kobieta bez mężczyzny. mężczyzna bez mężczyzny - jak się okazuje mogą stanowić kontrast. za dwoma mężczyznami idą w parze, naturalnie chyba, dwie kobiety. mogą one oczywiście mieć pierwszeństwo przed mężczyznami ale co za różnica w kolejnej dobie równouprawnienia płci.
- na zdrowie
- koniec
- wata cukrowa! obwarzanki!
- jesteśmy na publicznym basenie?
- przepraszam, gdzie jest wyjście?
- o rety Lucku, coś ty zrobił?!

meandry pustki II, czyli Czarne i Białe

oczywiście Czarne i Białe mają swój sens osobny. Czarne jest Czarnym i to jest sens Czarnego. a Białe jest Białym i to jest sens Białego. są sobą, każde osobno. są oddzielnymi egzystencjami. mogą się łączyć w pary z innymi kolorami, wiadomo. Czarne z zielonym, Białe z żółtym, Czarne z czerwonym, Białe z różowym albo fioletowym. ale nie ma to już tego głębokiego sensu, który jest widoczny gdy Białe jest z Czarnym. są idealną parą. Czarne jest zrobione po to by Białe nabrało nowego, globalnego, żeby nie powiedzieć kosmicznego sensu i na odwrót. są po prostu zrobieni dla siebie. Czarne przy Białym wygląda czarniej, a Białe przy Czarnym bielej. będąc razem nadają sensu wszystkiemu do okoła. tworzą porządek, ład i spokój. stanowią mianownik dla wszystkich istniejących liczników. Czarne jest z Białym. koń ciągnie bryczkę. samochód ma cztery koła. lód jest zimny. kot ma futerko. czy nawet banalne 1979 do potęgi 0 jest 1. wszystko to nabiera sensu gdy wiemy, że Białe i Czarne są razem. ot, cała tajemnica Białego i Czarnego.

Miłość

2007-12-21T18:49:00.001+01:00

Miłość, bo co to jest Miłość? aż mi się chce powiedzieć: dziś jest jutro jej nie ma. ale to raczej bez sensu. mam najnowszą teorię w tej kwestii: Miłość zawsze jest, tylko czasem śpi. ludzie mówią, że licho nie śpi, ale ludzie nie wiedzą co mówią.

oczywiście Miłość można teoretyzować na wiele sposobów. Miłość Jima M. w piosence "Indian Summer" jest taka trochę jakby po narkotykach, a przynajmniej po marihuanie. David B., mam wrażenie, że w "Wild is the wind" przedstawia Miłość po alkoholu, po whisky albo po innej wódzie.

podczas ostatniej rozmowy z Vanessą, Fioną i Filipem przyszło mi do głowy, że Miłość mówiona po polsku brzmi najpełniej. jest prawdziwą Miłością. za tym słowem kryje się szczęście, smutek, ból, siła, cierpienie, tęsknota i cała reszta. natomiast jak powiemy to po francusku - "je t'aime", to brzmi to raczej jak żaba, camembert czy bordeaux. no też ładnie ale to nie Miłość. z kolei "i love you" brzmi ewidentnie jak hamburger. co w porównaniu z bordeaux i camembert'em wypada fatalnie i też nie oznacza miłości. nie mówię już o niemieckim "ich liebe dich", które brzmi jak "hande hoch" ani o włoskim "ti amo", które w ogóle nie brzmi.

oczywiście kwestia gustu, każdy wybiera sobie Miłość jaką chce. a może to Miłość wybiera nas? bez sensu. z resztą, co to jest Miłość?

ja Kłamca

2007-12-16T19:31:00.000+01:00

poszedłem do dziadków odwiedzić ich, a przy okazji pochwalić się, że mam stałą pracę. w domu panował pół mrok. usiedliśmy w pokoju dziadka, przy lampie. dziadek zajęty był kreśleniem czegoś na mapach czy planach jakichś. babka oczywiście zaczęła mówić to co zwykle czyli jak to jest źle i w ogóle. zapytała o pracę, więc jej mówię, że mam pracę, stałą, normalnie, na umowę, ubezpieczenie i te sprawy. pewnie spodziewała się, że znowu powiem, że nie mam pracy, bo już widziałem, że chciała zacząć narzekać, że jest źle, bo nie mam pracy i tak dalej. fakt, że mam pracę trochę ją zatkał i nie wiedziała przez chwilkę co powiedzieć. wydało jej się to najwyraźniej nieprawdopodobne, więc zapytała mocniejszym tonem, czy ja aby nie kłamię. faktycznie, stwierdzenie, że mam pracę musiało zabrzmieć w moich ustach nierealnie, jak fantastyka jakaś czy coś. no ale to bezczelne oskarżenie o kłamstwo zirytowało mnie i też mocniejszym tonem odpowiedziałem, że co to w ogóle za pomysł, że ja kłamię. wtedy babka przyjęła to w jakimś stopniu do wiadomości. prawdopodobnie z przyzwyczajenia nadal myśli, że nie mam pracy, bo jak potem zaczynała narzekać jak to jest źle, że nie mam mieszkania, że nie mam dziewczyny, nie mówiąc już o żonie to widziałem, że powstrzymywała się w ostatnim momencie od stwierdzenia, że jest źle, bo nie mam pracy. no cóż, najwyraźniej zapracowałem sobie w oczach babki na miano Kłamcy.

zapalniczka

2007-12-15T09:43:00.000+01:00

wracałem wczoraj w nocy ulicą Grochowską. było coś koło w pół do czwartej. autobusy w moim kierunku przed chwilą odjechały. było potwornie zimno więc zdecydowałem się na marsz. na przystanku za Wileńskim sprawdziłem na wszelki wypadek jeszcze raz rozkład autobusowy. była za dwadzieścia czwarta. na tym mrozie czas płyną wolno.

z bramy obok wylazł jakiś lump. jedną rękę miał owiniętą bandażem, w drugiej trzymał papierosa.

się mnie pyta czy mam zapałki.

ja mówię, że mam zapalniczkę.

wyciągam ją:

- to dla pana, na zache

jego właściwie jakby zatkało, bo po dwu sekundowej ciszy zdołał tylko odpowiedzieć:

- ojej

w tym jego "ojej" było tyle zaskoczenia i zarazem tyle wdzięczności.

po kolejnej chwili jak do niego dotarło, że dałem mu zapalniczkę, powiedział:

- dziękuję

gołębie

2007-12-09T11:39:00.000+01:00

gołębie na PAP-ARTowym dachu zgromadziły się przy rynnie. w dwóch rzędach. jeden w rynnie, drugi tuż nad rynną. odrobinę się kręcą te gołębie. żyją. przez to cała ta PAP-ARTowa instalacja też żyje. nie dość, że jeden skośny zielony, papowy prostokąt burzy statykę dachu, to jeszcze gołębie wprowadzają ruch. mikrokosmosy. życie w życiu. energia w energii. wszystko się łączy w całość. wszystko ma swoje miejsce i swój czas. kto ciągnie za sznurki?

Morrison, Bowie i Miłość

2007-12-07T17:11:00.002+01:00

http://www.youtube.com/watch?v=H69o9m3Mu6I

http://www.youtube.com/watch?v=90u1IV4dw8o

urząd pracy

2007-12-03T13:39:00.000+01:00

w piątek byłem w urzędzie pracy na Grochowskiej. miałem termin.
podchodzę do pani, która wydaje numerki do odpowiednich stanowisk. mówię o co chodzi. a ona:
- pierwsza litera nazwiska
zatkało mnie, bo nie spodziewałem się takiego pytania. w ogóle nie spodziewałem się żadnego pytania. przez chwilę myślałem, że to jakaś zabawa typu "papier nożyczki kamień". że na przykład ona mówi:
- pierwsza litera nazwiska
na to ja:
- ostatnia litera najszybszego ssaka
ona:
- druga litera ulubionego piwa prezydenta
ja:
- trzecia litera stolicy Afganistanu
itd. taka licytacja. trudno powiedzieć kto tu wygrywa. w każdym razie nie podjąłem zabawy i po prostu odpowiedziałem:
- K
na co ona:
- stanowisko numer dwa
koniec pierwszej rundy.
poszedłem do wyznaczonego stanowiska. mówię kolejnej pani o co chodzi i pokazuję umowę, którą podpisałem ostatnio. ona mówi, że muszę się wyrejestrować. wysłała mnie do pokoju "Rz". wziąłem numerek u pani od numerków. tym razem o nic nie pytała. nie zaproponowała żadnej zabawy. może dlatego, że za pierwszym razem nie wyraziłem zainteresowania, odpowiadając normalnie na pytanie.
w pokoju "Rz" jeszcze kolejna pani wyrejestrowała mnie i przestałem być bezrobotny. łatwo przyszło, łatwo poszło.
swoją drogą zastanowiło mnie jak oni wymyślili nazwę pokoju - "Rz". "Rz" jak co? równie dobrze mogli go nazwać "gruszka" albo "latawiec", jak w przedszkolu. a oni wymyślili "Rz", taka urzędowa fantazja.
zastanawiam się jakie wnioski płyną z tej historii ale nic mi do głowy nie przychodzi. urząd pracy to mimo wszystko ekstremum, nie pierwsze i nie ostatnie w moim życiu.

parówka

2007-12-01T13:06:00.000+01:00

sobota. kolejna sobota nastała. Alfred z Aldoną w soboty jadają parówki. tak, jadają, to dobrze powiedziane. bo jeść można parówki raz na pół roku czy raz na parę miesięcy. a jak się je je częściej to zaczyna się je jadać. wtedy parówka staje się codzienną parówką, pozbawioną swojej wyjątkowości zamiast być tym elementem folklorystycznym, tą może nie wisienką na torcie ale po prostu parówką, która poza tym, że syci nasz głód, to jeszcze coś do nas mówi. codzienna parówka jest niemą parówką, która pozostanie tylko parówką i niczym więcej. ta codzienna parówka staje się tym samym ekwiwalentem braku dobrego smaku. co więcej wiąże się to z brakiem wyobraźni, a zatem z ograniczeniem umysłowym. także dokłada się do tego samoistnie brak poczucia estetyki, bo przecież parówka jest brzydka i brzydkie rzeczy są w jej środku. oczywiście w tym tkwi cały urok parówki, ale jeżeli ona ze swoją brzydotą i z brzydkimi rzeczami w środku zaczyna gościć na naszym stole zbyt często, staje się po prostu niesmaczna i traci swoją niecodzienność. nie twierdzę, że jedzenie parówki rzadko, jest oznaką dobrego smaku i poczucia piękna, nie. w tej sytuacji jest raczej żartem i punktem wyjścia do rozmyślania na przykład o egzystencji, naszej czy też zmielonych zwierząt. przynajmniej mnie parówka zawsze nastraja odrobinę nostalgicznie. nabiera dla mnie innego wymiaru. staje się symbolem wolności - wolności umysłu, wolności ducha, wolności od wszelkich ograniczeń. jednocześnie nie pozwala mi zapomnieć o przeszłości - mojej i Polski. mojej dlatego, że zamknięty jest w niej czas, który minął bezpowrotnie, a z nim bliscy mi ludzie. zamkniete są w niej wspomnienia, które z każdym gryzem palą. są piętnem. Polski dlatego, że nierozerwalnie wiąże się z biedą, ciemnotą, komunizmem, walką i nienawiścią, czyli wszystkim tym co było tu obecne w ostatnich kilkudziesięciu latach.

zatem jedząc parówkę, nie zapominajmy o jej wyjątkowości i nie pozwólmy by stała się tą codzienną, niemą parówką, parówką rzeczywistości.

PAP-ART

2007-11-28T10:18:00.000+01:00

dach budynku, który widzę z okna jest pokryty czarną papą, połataną prostokątami z zielonej papy. taki kubistyczny PAP-ART. całkiem ładnie im się to ponalepiało tym robotnikom, co to robili. bo wszystkie prostokąty są równoległe, bądź prostobadłe w stosunku do prostokątnej formy dachu. tylko w jednym miejscu ta kompozycja statyczna została zburzona przez jeden nie duży prostokąt, ułożony na skos pod kątem 45 stopni. tym samym całość stała się interesująca i w pewnym sensie intrygująca. jeden element ułożony inaczej nadał sens pozostałym, ułożonym normalnie, zgodnie z jakąś zasadą. to taki dachowy smaczek, wisienka na torcie. z pewnością kompozycja ta jest wynikiem głębszej myśli artystycznej. jesteśmy bądź co bądź krajem europejskim i najwyraźniej zaczyna się u nas dbać o estetykę dachów.

co na dole?

2007-11-28T01:31:00.000+01:00

tak a propos
na górze róże
na dole flance
przypomniało mi się jak jechałem ostatnio nocnym. wsiedliśmy do autobusu z kumplem, tak koło godziny czwartej chyba. sporo ludzi już było w środku ale udało się usiąść. wszedł zaraz jakiś menel i od kogoś z przodu wyciągnął dwa papierosy. potem zaczepił taką dziewczynę co siedziała swojemu najwyraźniej chłopakowi na kolanach. coś do niej mówi, że ma piękne włosy... te na głowie, bo na dole to on nie wie jakie. tak sobie wymyślił. dowcip miał to być albo nie dowcip. nie wiadomo. nikt się nie śmiał, a on też nie powiedział, że to dowcip, więc najwyraźniej zagadka. mi na to, że on nie wie co ona ma dole, od razu przyszło do głowy:
na górze róże
na dole fiołki
co na głos rzuciłem w przestrzeń autobusu i oczywiście rozbawiłem tym pasażerów, którzy obserwowali sytuację. bo wystarczy przecież sobie wyobrazić te fiołki na dole.

2007-11-26T03:33:00.000+01:00